Dopó­ki każdy członek społeczeństwa musiał zdobywać lub wytwarzać żywność i nie potrafił uzyskać wię­cej niż było to niezbędne dla jego biologicznego prze­trwania, specjalizacja i społeczny podział pracy (po­dział społeczeństwa na rolników, hodowców, myśli­wych, rybaków) były ograniczone, dokonywały się w ramach jednej i tej samej dziedziny produkcji, a mianowicie produkcji żywności. Stała nadwyżka produktów żywnościowych umożliwiała uwolnienie części ludzi od bezpośredniego wytwarzania żywności i zajęcie się wyłącznie wytwarzaniem narzędzi pro­dukcji, była więc niezbędną przesłanką powstania wy­specjalizowanego rzemiosła. Pierwszymi rzemieślnikami byli górnicy, hutnicy i kowale — ludzie trudniący się wydobywaniem rud oraz ich przetwarzaniem na metalowe narzędzia pro­dukcji i walki — początkowo miedziane, potem brą­zowe, wreszcie żelazne. Metalurgia powstała i roz­winęła się nie tylko dzięki temu, że odkryto właści­wości i sposoby obróbki metali, ale także dzięki poja­wieniu się nadwyżek żywnościowych.