Proste narzędzia kamienne mogły być bowiem wytwarzane przez sa­mego użytkownika w przerwach między czynnościami związanymi z uprawą roli, polowaniem czy hodowlą bydła. Skomplikowany natomiast, wymagający spe­cjalistycznej wiedzy i pewnych szczególnych umiejęt­ności proces produkcji metali i narzędzi metalowych czynił niezbędnym uwolnienie górników, hutników czy kowali od zajęć nie związanych z tym procesem. Specjaliści ci musieli więc być żywieni produktami żywnościowymi wytwarzanymi przez innych ludzi. Otrzymywali je w zamian za wytwory swej pracy. Wraz z powstaniem wyspecjalizowanego rzemiosła społeczności neolityczne stopniowo przechodzą od go­spodarki samowystarczalnej do gospodarki opartej na wymianie produktów. Handel, początkowo polegający na sporadycznych aktach wymiany i obejmujący głównie przedmioty zbytku, rozszerza się na podsta­wowe środki produkcji i wyżywienia, staje się więc niezbędny dla istnienia zarówno społeczności rolni­czych, jak i powstających skupisk rzemieślników.