Wspólna praca stanowiła podstawę kształtowania się pierwszej znanej formy społeczeństwa ludzkiego zwanej wspólnotą pierwotną. Źródłem wiedzy o wspól­nocie pierwotnej są opisy tych społeczności, które wskutek różnych przyczyn — głównie izolacji od in­nych społeczeństw — przetrwały aż do czasów teraź­niejszych niemalże na poziomie rozwoju sił wytwór­czych charakterystycznym dla techniki neolitu, a nawet późnego paleolitu. Społeczności te są od stu lat przedmiotem szczegółowych opisów i analiz nauko­wych. Opisy owe ukazując różnorodność języków, obyczajów i wierzeń społeczności pierwotnych uja­wniają także pewne wspólne cechy struktur społecz­nych’ uwarunkowane podobnym, niskim rozwojem sił wytwórczych. Dzięki temu możliwe jest odtwarzanie obrazu społeczeństw prehistorycznych, obrazu pierw­szej formacji społeczno-ekonomicznej — wspólnoty pierwotnej. Główną cechą wspólnoty pierwotnej była społeczna własność środków produkcji, która obejmowała przede wszystkim ziemię. Zarówno tereny łowieckie jak grunty uprawne nie były własnością poszczególnyc wytwórców, lecz całego rodu lub plemienia. Wła­sność indywidualną stanowiły natomiast narzędzia produkcji służące najczęściej też do Obrony.