Narzędzia te były jednak na tyle proste, że mogły być wytwa­rzane bezpośrednio przez każdego osobnika, co przy społecznej własności ziemi wykluczało ewentualność podziału na posiadających i nie posiadających środ­ków produkcji. Społeczna własność środków produkcji we wspólnocie pierwotnej była koniecznym nastę­pstwem stosunkowo niskiego poziomu rozwoju sił wytwórczych. Prymitywna technika nie dawała czło­wiekowi szans w indywidualnej walce z przyrodą, zmuszała wszystkich członków społeczności do zespo­łowego wysiłku, do wspólnego wytwarzania dóbr.Wspólnotę pierwotną charakteryzuje także słabo rozwinięty społeczny podział pracy. We współczesnym społeczeństwie przemysłowym istnieje wiele różno­rodnych, odrębnych dziedzin pracy: rolnictwo, prze­mysł, transport, budownictwo, oświata, nauka, sztuka, administracja itd. W każdej z tych dziedzin istnieją tysiące różnych wyspecjalizowanych czynności i za­wodów. Zjawisko to było nie znane w społeczeństwach pierwotnych. Jedyny podział pracy, jaki zna wspólnota pierwotna, opiera się na zróżnicowaniu osobników według płci i wieku. Prymitywne narzędzia pracy warunkowały jednorodny charakter ludzkich czynnoś­ci i umiejętności. W plemionach myśliwskich np. każdy dorosły członek plemienia był myśliwym, każdy w ta­kim samym stopniu posiadał umiejętność wytwarzania narzędzi do polowania, szycia odzieży, oprawiania zwierzyny itd.