Przywłaszczanie wyników cudzej pracy stało się możliwe dopiero w okresie, gdy siły wytwórcze rozwinęły się w takim stopniu, że wytwarzany był produkt dodatkowy. For­my tego przywłaszczenia są także zależne od stopnia rozwoju sił wytwórczych.W niewolnictwie podstawą bogactwa jest posiadanie na własność niewolnika — głównej siły wytwórczej; w feudalizmie — posiadanie na własność ziemi i przy­pisanych do niej chłopów; w kapitalizmie — już tylko własność rzeczowych elementów sił wytwór­czych. Przymus pozaekonomiczny, niezbędny w nie­wolnictwie, w feudalizmie istnieje już tylko częściowo, a w kapitalizmie staje się całkowicie zbyteczny. Ro­botnik nie ma gdzie uciec od kapitalisty; aby żyć, musi wytwarzać, wytwarzać zaś może tylko za pomo­cą środków produkcji należących do kapitalisty. Środ­ki produkcji stosowane w nowoczesnym przemyśle, wymagające pracy zespołowej, mogą być własnością jedynie wielkiego kapitału lub państwa socjalistyczne­go. Środki produkcji nie wymagające pracy zespołowej mogą być własnością drobnych, samodzielnych wy­twórców, ale jednocześnie indywidualna własność drobnych, samodzielnych wytwórców uniemożliwia sto­sowanie najnowocześniejszych środków produkcji.