Występuje tu, co prawda, zróżnicowanie czyn­ności i ról społecznych związane z różnicami płci i wieku. Podobnie jednak jak w rodzinie, we wspólno­cie plemiennej połączonej więzią pokrewieństwa pod­stawową zasadą stosunków jest wzajemna współpraca i pomoc, sympatia i życzliwość, troska o bezpieczeń­stwo i zaspokojenie podstawowych potrzeb całej wspólnoty. Podkreślić jednak należy, że stosowalność tej zasady z reguły ograniczała się tylko do ram własnego plemienia. Towarzyszyła jej często wrogość w stosunku do obcych, wojny międzyplemienne i wiele związanych z nimi okrucieństw/. Wynikająca z ubogiego wyposażenia technicznego konieczność prowadzenia przez ludzi kolektywnej walki z siłami natury skłania do wspólnej pracy, powo­duje wspólnotę celów i dóbr w ramach plemienia. Najbardziej jaskrawych przykładów takiej wspólnoty dostarczają nam społeczeństwa eskimoskie, żyjące w szczególnie trudnych warunkach przyrodniczych: „Gościnność jest tu uznana za wielką cnotę i ludzie dzielą się żywnością ze wszystkimi.